Het concept van 52 is heel simpel: elke week een andere fotograaf. Het doel is om anderen en ook mezelf te laten inspireren. Ik verzorg 52 weken lang een hele korte inleiding waarin ik name inga op waarom iemand me inspireert of in verwarring brengt. Ik merk dat ik met het werk van sommige fotografen wat minder uit de voeten kan. Het belangrijkste vind ik dat fotografen me kunnen raken met wat ze laten zien.

Richard Avedon (1923-2004) is wellicht een van ’s werelds bekendste mode en portretfotografen. Hij fotografeerde vooral in zwart-wit. Hij was al vroeg met school gestopt en leerde in het leger eigenlijk fotograferen. Na zijn diensttijd verdiende hij de kost met het fotograferen van gezichten voor identiteitskaarten. Hij wist het echter snel voor elkaar te krijgen dat hij een eigen studio had en ging als freelancer aan de slag. Hij wist opdrachten te krijgen voor Vogue en Harper’s Bazaar. Door de kwaliteit van zijn werk bouwde hij al snel een reputatie op.

 

Niet veel mensen zijn tijdens hun leven al een legende. Avedon was er een van. Hij wordt gezien als een van de belangrijkste fotografen van de twintigste eeuw. De kracht van Avedon (en waarschijnlijk ook de reden dat hij beroemd werd) is dat hij de portretfotografie vernieuwde. Tot dan waren portretten stijf en traditioneel. Avedon legde er meer beweging in en benaderde een portret op een subjectieve manier. Hij wilde iemands persoonlijkheid vinden. Naast gewone mensen heeft Avedon ook vele beroemdheden voor zijn lens gehad. Denk aan mensen als Charlie Chaplin, Irving Penn, de Kennedys, Louis Armstrong, Marilyn Monroe en Andy Warhol om er maar een paar te noemen.

Opvallend is wel te noemen dat hoe indringend zijn portretten ook zijn, de fotograaf zelf was een verlegen man die zich in het begin het liefst achter zijn camera verstopte. In zijn latere portretten lijkt het alsof hij meer de confrontatie aanging. De spanning tussen het zoeken, het aftasten en de manier van kijken is merkbaar. Met de camera in de hand bleek Avedon voor niemand bang en kon een karakter genadeloos blootleggen. Het verhaal gaat dat zelfs toen er een foto gemaakt moest worden van Henry Kissinger hij vroeg Avedon alsjeblieft een beetje aardig voor hem wilde zijn. Door het gebruiken van een witte achtergrond accentueerde hij het karakter, de gelaatsuitdrukking van de geportretteerde.

“Fotografie doet me altijd aan het tweede kind van een gezin denken. Het probeert zichzelf te bewijzen. Het feit dat het nooit gezien werd als een kunst maar als een ambacht… houdt bijna iedere serieuze fotograaf gevangen.” – Richard Avedon

Wil je meer weten?