Het concept van 52 is heel simpel: elke week een andere fotograaf. Het doel is om anderen en ook mezelf te laten inspireren. Ik verzorg 52 weken lang een hele korte inleiding waarin ik name inga op waarom iemand me inspireert of in verwarring brengt. Ik merk dat ik met het werk van sommige fotografen wat minder uit de voeten kan. Het belangrijkste vind ik dat fotografen me kunnen raken met wat ze laten zien.

Fotograaf Ed van der Elsken (1925-1990) is een van die bijzondere mensen die de zogeheten tijdsgeest wist vast te leggen. Zowel zijn foto’s als films kunnen niet los gezien worden van de tijd. Daarnaast zijn de foto’s ook in zekere zin tijdloos. Het is niet voor niets dat hij nog steeds kunstenaars vandaag de dag inspireert. De geboren en getogen Amsterdammer is echter geen huismus. In verschillende hoofdsteden ging ook zoek naar mensen die voor zijn camera wilden staan. Hij maakte werkreizen naar Afrika en Azië. Door velen wordt hij omschreven als het ‘enfant terrible’ gezien. Termen als ‘fotodier’, ‘havik’ en ‘terriër’ werden gebruikt om hem aan te duiden.

 

Hij fotografeerde zo’n beetje alles wat hem boeide. Van de zelfkant van de samenleving tot de liefde. En dit deed hij allemaal voor overgave. Je kunt je voorstellen dat er na 40 jaar fotograferen er ook echt wat werk op de planken ligt. (ongeveer 100.000 negatieven en 30.000 kleurendia’s). Internationaal gezien behoort ‘onze’ fotograaf dan ook tot de top. Fotograaf Ed van der Elsken kan in ieder geval geen bescheidenheid worden verweten. Hij vond zichzelf een autodidact: “Ik denk dat ik door niemand beïnvloed ben. Ik ben altijd alleen geweest, heb altijd genoeg gehad aan mezelf en m’n omgeving, die is zo fantastisch, daar heb ik geen andere mensen bij nodig”. Het klopt ook dat er in de tijd dan van der Elsken begon er nog geen echte straatfotografie was. Men kende dit fenomeen nog niet echt. Van der Elsken deed het ook niet goed op de vakopleidingen (Fotovakschool en Kunstnijverheidschool). Zijn werk voldeed niet in de ogen van de opleiding en hij zakte voor zijn examen.

Over zijn leven is veel te vertellen. Zijn zoektocht naar kunst, de vlucht uit de naoorlogse leegte in Nederland bracht hem naar Parijs, waar hij weer opbloeide. Hij stond hierin niet alleen want kunstenaar als Karel Appel, Simon Vinkenoog, Hugo Claus en Rudy Kousroek waren rond die tijd ook in Parijs te vinden.

Zijn fotografie is altijd verweven geweest met zijn privéleven. In de pieken en de dalen. Hij werd in een keer beroemd met “Een liefdesgeschiedenis in Saint Germain des Prés”, een fotoroman. Observerend, maar ook direct een onderdeel van, wist hij eigenlijk een tijdsdocument af te leveren waar de intensiteit vanaf spat. Fotograaf Ed van der Elsken richtte zich meer op de menselijke emoties dan om grote concepten of politiek engagement.

Er is veel informatie over hem te vinden, onder andere hier:

 

Je kunt hier een aantal van zijn boeken bestellen: